ب رف راز خ آورا

به نقل از خبرگزاریها در مورد ب رف راز خ آورا : چشم انداز دمای فصل تابستان حاکی از افزایش حدود 1.5 درجه ای نسبت به میانگین بلندمدت است. از نظر توزیع مکانی، افزایش دما در غرب و جنوب کشور بیش از سایر نواحی است. افزایش دمای هوا در تابستان96 نسبت به سال گذشته به گزارش افکارنیوز، پژوهشکده اقلیم شناسی کشور، پیش بینی فصلی ایران را به طور کامل انجام داده که در بخش خلاصه آن تأکید شده است: از آغاز سال زراعی جاری تا پایان داد 1396، مجموع بارش کشور 209 میلیمتر بوده که نسبت به دوره مشابه بلند مدت هفت درصد و نسبت به سال گذشته  9 درصد کاهش یافته است.  در دوره یاد شده استانهای خوزستان و کهگیلویه و بویراحد با بیش از 30 درصد کاهش و استان های هرمزگان و قم با 30 درصد  افزایش بارش نسبت به بلند مدت مواجه بوه اند. در سه ماهه منتهی به پایان اردیبهشت ماه 96، نوار شمالی کشور، شمال شرق و شرق کشور درگیر درجات مختلف خشکی از شدید تا خیلی شدید بوده اند. انتظار می رود بارش تابستانه در استانهای ساحلی دریای خزر در مقایسه با نرمال با کاهش محسوس مواجه شود که اتخاذ تد ر لازم برای مواجهه با پیامدهای آن در سه ماه آینده توصیه می شود؛ علاوه بر آن بارش های موسمی در شرق کشور کمتر از نرمال خواهند بود. در این دوره میانگین دمای کشور تا 1.5 درجه بیش از نرمال خواهد بود که افزایش دما در نیمه جنوبی بیش از نوار شمالی کشور است. مطابق پیش بینی اغلب مدل های اقلیمی، انتظار می رود میانگین بارش پاییز 1396 کشور متمایل به نرمال و یا حتی بیش از آن باشد. وضعیت جاری: مجموع بارش سال زراعی جاری تاکنون (209میلی متر) نسبت به میانگین بلندمدت (226میلی متر) و سال گذشته (230میلی متر)، به ترتیب هفت و 9 درصد کاهش یافته است. استانهای خوزستان و کهگیلویه و بویراحمد به ترتیب با 41 و 34 درصد کاهش نسبت به بلندمدت مواجه بوده اند. این در حالیست که در استانهای هرمزگان، قم و کرمان میانگین بارش به ترتیب 34، 33 و 29 درصد افزایش یافته است. مطابق نمایه خ الی spi و برخی نمایه های پایش خشکی، به جز نواحی جنوبی، اغلب مناطق کشور به ویژه یک چهارم شمال شرق و نوار شمالی کشور درگیر درجات مختلف خشکی از متوسط تا شدید بوده اند. پیش بینی بارش: در یک ماه آتی، مدل های پیش بینی اقلیمی در مورد کاهش بارش در استانهای ساحلی خزر و تا حدودی جنوب شرق کشور (متاثر از بارش های موسمی) هم آورا شده اند. به طور معمول بارش های تابستان خزری از نیمه دوم مرداد تا شهریور رخ می دهد؛ شایان توجه است که پیش بینی پذیری بارش فصل گرم کشور از سایر فصول کمتر است. پیش بینی دما: چشم انداز دمای فصل تابستان حاکی از افزایش حدود 1.5 درجه ای نسبت به میانگین بلندمدت است. از نظر توزیع مکانی، افزایش دما در غرب و جنوب کشور بیش از سایر نواحی است. نمایه های دور پیوندی: در بخش استوایی اقیانوس آرام، دمای آب گرایش ضعیفی به بیش از نرمال دارد که براساس آن احتمال وقوع النینو در پاییز 1396 کمتر از 50 درصد است. ناهنجاری هفته ای بارش و دما بارش در چهار هفته آینده (تیرماه) در استان های ساحلی خزر کمتر از نرمال پیش بینی می شود. بیشترین افزایش دما در هفته های دوم و سوم (حدود 2+ تا 3+ درجه) پیش رو و به ویژه در نواحی غربی کشور و بخش هایی از استان های ساحلی خزر رخ می دهد.   هم رسانی این مطلب را به دوستان خود برسانید. عطر ادکلن جاکومو آئورا نه-jacomo aura for women عطری است شیرین.این عطر در سال ۲۰۰۱ به بازار عطر و ادکلن عرضه شد.عطر ادکلن جاکومو آئورا فور وومن-jacomo aura for women عطری است نه و جذاب. عطر ادکلن جاکومو آئورا نه-jacomo aura for women عطر ادکلن جاکومو آئورا نه-jacomo aura for women، توسط edouard flechier با رایحه ای شیرین و بیس اصلی از ماندارین و گریپ فوروت، مخصوص روزهای خنک بهار. پوکه معدنی تعریف: پوکه های معدنی طبیعی سبک عمدتاً از انواع خا ترهای آتشفشانی بوده و در زمره سنگهای آذرین بیرونی قرار می گیرند و بدلیل فعالیتهای آتشفشانی در دورانهای گذشته زمین شناسی در ایران، گسترش قابل ملاحظه ای دارند. طبقه بندی: پوکه های معدنی عمدتا به دو صورت وجود دارند: پوکه معدنی اسکوریا و پومیس. 1.پوکه معدنی اسکوریا به رنگ خا . اختصاصی از سورنا فایل تحقیق و بررسی در مورد رشته کوه با و پر سرعت .
لینک و ید پایین توضیحاتفرمت فایل word  و قابل ویرایش و پرینتتعداد صفحات: 7 اَلْبُرْز، رشته کوهى غربى - شرقى در شمال ایران . نام و نام گذاری : البرز را بازمانده از واژة اوستایى هرابرزئیتى 1 دانسته اند (اشپیگل ، ؛ i/61 ایرانیکا، .(i/810 این دو نام در زبان پهلوی هَربُرز (پورداود، 1/131، 2/148) و هربورچ (همو، 1/222) آمده است . جغرافى دانان مسلمان در نام گذاری این رشته کوه معمولاً نام محلى قله های آن را به تمامى رشته تعمیم داده اند و به همین علت از نام عمومى البرز کمتر ذکری به میان آورده اند (نک: لسترنج ، 22 )، تا جایى که از 70 نام برای البرز یاد کرده اند (اعتمادالسلطنه ، 2/1011). هر چند نام بسیار کهن این رشته کوه ناشناخته است ( ایرانیکا، همانجا)، اما شکل اوستایى هرابرزئیتى را مرکب از هَرا به معنای کوه ، و برزئیتى و بَرِز به معنای بلندی دانسته اند (پورداود، 2/324؛ بهرامى ، 2/1025، 3/1554). آیلرس 2 هرا را به معنى محافظ و پشتیبان ، و برزئیتى را به معنای بلندی ، پشته و کوه مى داند ( ایرانیکا، ؛ i/811 نیز نک: پورداود، 1/131). وی معتقد است که «بلند» و نیز «بالا» در فارسى امروزی از همان ریشة بَرِز و برزئیتى بازمانده است ؛ علاوه بر این ، واژه های آلمانى بِرگ 3 (کوه ) و بورگ 4 (دژ) را نیز با این واژه هم ریشه مى خواند ( ایرانیکا، همانجا). ظاهراً رشته کوه البرز را در دورة ساسانى و به پارسى میانه پَدِشخوارگر مى خواندند (اشپیگل ، همانجا) که بعدها به صورتهای مختلف فرشوادجر (مرعشى ، 10)، پتشخوارگر (مارکوارت ، 130 ؛ اشپیگل ، همانجا)، فَدَشخوارگر ( مجمل واریخ ...، 36) و فدشوارگر ( نامة تنسر، 4؛ نیز نک: حجازی ، 35) نیز آمده است . نویسندة مجمل واریخ «فدشخوار» را به معنای کوه و دشت ، و «گر» را به معنای پشته مى داند (همانجا)، حال آنکه مارکوارت آن را به معنای «کوههای واقع در مقابل (ناحیة) خوار» آورده است (همانجا). این نام در یونانى به صورت پاراخواثراس 5 آمده (استرابن ، ؛ v/259 نیز نک: مارکوارت ، 130 ، حاشیة 2 )، و از آن به عنوان رشته کوههایى در بالادست سرزمین ماد و ماتیانى که از ارمنستان به سوی شرق و تا دروازه های خزر و تا سرزمین آریا امتداد مى یابد، یاد شده است (استرابن ، 299, v/269, .(319 در نامة تنسر پذشخوارگر (فدشوارگر) منطقه ای شامل گیلان ، دیلمان ، رویان و دماوند دانسته شده ، و جشنسف (گشنسپ ) شاه آنجا بوده است که اجدادش آنجا را از چنگ دست نشاندگان اسکندر بیرون آورده بودند (ص 4- 5). گرچه پتشخوارگر را نام نواحى گیلان و طبرستان دانسته اند ( کارنامه ...، 49، حاشیة 4)، اما در ایرانشهر به عنوان ناحیه ای در کنار گیلان آمده است (نک: مارکوارت ، و همان گونه که ظهیرالدین مرعشى نیز تأکید دارد، باید همان طبرستان باشد (همانجا). نویسندگان مسلمان پیوسته از کوهى به نام قارن (کارن ) نام برده اند (نک: طبری ، 9/90؛ ابن اثیر، 8/166؛ ابن خلدون ، 3(4)/781، 4(4)/ 731). مسعودی کوه قارن را میان طبرستان و ناحیة قومس مى داند و از دماوند، به عنوان بلندترین کوه جهان ، جداگانه بحث مى کند (ص 49). اصط ی نیز از کوه قارن به عنوان کوهى منفرد سخن مى گوید (ص 169؛ نیز نک: ابن حوقل ، 318). بکران (زنده در 605ق ) کوه دماوند را از جبال قارن متمایز مى داند (ص 57) و مى نویسد: جبال قارن کوهى است بزرگ میان طبرستان ، ری ، بسطام و دامغان ، و این کوه را جبال رونج مى نامند و دماوند از این کوه جداست (ص 58). بدین سان ، کوه قارن را بخشى از کوه البرز باید شمرد که در طبرستان بدین نام خوانده مى شده است (حکیم ، 40). برخى البرز را همان کوه معروف قاف دانسته اند. به گفتة یاقوت پیشینیان کوه قاف را البرز مى نامیدند (4/18) و به نوشتة حمدالله مستوفى : «بعضى آن [کوه البرز] را از کوه قاف شمارند» (ص 191؛ نیز نک: اشپیگل ، ؛ i/61 لسترنج ، 368 ، حاشیة .(2 چنین مى نماید که یاقوت (همانجا) و حمدالله مستوفى (همانجا) اولین جغرافى نگارانى باشند که از رشته کوهى با نام البرز سخن گفته اند (نیز نک: لسترنج ، همانجا؛ قس : اشپیگل ، همانجا). حمدالله مستوفى در «ذکر جبال ایران » مى نویسد: «کوه البرز کوه عظیم است ، متصل باب الابواب است » (همانجا)، اما وی همه جا به وضوح از البرز نام نمى برد (قس : لسترنج ، 182 1 ، حاشیة و ظاهراً مطالب او دربارة البرز قفقاز با رشته کوه البرز درهم آمیخته است ، زیرا در قفقاز نیز رشته کوهى به همین نام (البرز) وجود دارد (نک: /151 , 3 bse). رشته کوه البرز (هرابرزئیتى ) را در اوستا و نوشته های دیگر ایران باستان ، کوههایى افسانه ای برشمرده اند (بارتولمه ، 1788 -1787 ؛ اشپیگل ، همانجا). مطابق نوشتة اوستا، جایگاه مهر (فرشتة روشنایى ) بر فراز کوه هرا (البرز) است و او نخستین ایزد مینوی است که پیش از برآمدن خورشید از این کوه ، به سراسر ممالک آریایى مى تابد. بر فراز البرز - بر اساس همین باور - «نه شب است و نه ظلمت ، نه باد گرم مى وزد و نه باد سرد، از ناخوشیها بری و از آلایش و ناپاکى اهریمنى عاری است ، مه و بخار از آنجا برنخیزد» ( یشتها، 1/131؛ پورداود، 1/131). جایگاه سروش نیز بر فراز کوه البرز، در بارگاهى هزار ستون و ستاره نشان قرار دارد (همو، 1/519). ج ن رشته کوه البرز را - برخلاف پورداود که معتقد است که نام البرز را بعدها به این رشته کوه داده اند (2/324) - همان البرز مقدس اوستایى مى داند و دربارة باورهای اسطوره ای دربارة این کوه ، مى نویسد: شاید به سبب آتش فشان این کوه [دماوند] آن را نشانه ای از سرچشمة آتش مینوی دانسته اند (ص 75، 494). برخى دیگر نیز البرز باستانى و از جمله البرز مذکور در شاهنامه را همین البرز امروزی مى دانند (ستوده ، «البرز»، 114)، در مقابل ، ا¸یلرس معتقد است که ایرانیان هر کوه بلندی را البرز مى نامیدند ( ایرانیکا، .(i/810 بویس باورهای ایرانیان دربارة کوه البرز را به تصور هندوان نسبت به کوههای مِرو و سومِرو شبیه مى داند (همان ، .(i/811 ویژگیهای محیط طبیعى : رشته کوههای البرز در مقیاس وسیع ، بخشى از سیستم آلپى کوههای جوان است که از آلپ (اروپا) به سمت شرق ، و در افغانستان و شمال پا تان تا هندوکش و پ امتداد یافته است و کوههای هیمالایا در جنوب و قره قروم و رشته کوههای کوئن لون 1 در شمال و تا برمه و همچنین به صورت منفصل تا جزایر سوندا و باندا در اندونزی امتداد مى یابد ( بریتانیکا، ماکرو، .(vi/45 در این میان ، رشته کوه البرز به عنوان بخش مرکزی این منطقة وسیع کوهزایى است که ضمناً مرتفعات جنوبى عربستان و پلاتفرم روسیه در شمال نیز به همین کوهزایى مربوط است (خسروتهرانى ، 23-24). این رشته کوه از کوههای تالش در شمال غرب کشور آغاز مى شود و به واسطة مرتفعات ج به کوههای کُپه (کوپت ) داغ و اسان در شرق مى پیوندد ( ایرانیکا، ؛ i/813 نیز نک: «راهنمای ...2»، .(36 اگر چه برخى زمین شناسان معتقدند که کُپه داغ در مرز ترکمنستان جزئى از سیستم البرز است ، اما این رشته کوه واحد ساختمانى مستقلى را تشکیل مى دهد که به واسطة ش ت گودالى عمیق و فرورفتة اسان از آنتى کلینال البرز جدا مى شود و به صورت واحد چین خوردة کاملى جلوه مى کند (اهلرس ، .(35 طول تقریبى رشته کوه البرز هزار کم است (مفخم پایان ، فرهنگ ...، 7؛ قس : جغرافیای کامل ، 1/12، 13؛ «راهنمای »، همانجا) که به صورت دیواره ای طبیعى بلوک فرورفتة خزری را در شمال از بخش مرکزی ایران جدا مى سازد (درویش زاده ، 243؛ گیرشمن ، .(22 رشته کوه البرز از لحاظ ساختمانى حاصل دو کوهزایى عمده است : نخست کوهزایى پرکامبرین و دیگر کوهزایى آلپى در دوران دوم و سوم . در واقع اولین حرکات اصلى در ماستریشتین 3 پایانى و پالئوسن (مرحلة لارامید) روی داد که موجب خشک شدن فرورفتگى خزری در شمال و شکل گیری کوههای البرز در اوایل دوران سوم شد. مرحلة دوم کوهزایى در اوایل تا اواسط الیگوسن (مرحلة پیرنه ) اتفاق افتاد که باعث ارتفاع گرفتن بیشتر و سپس فرسایش قسمت مرکزی رشتة البرز شد. در اوا پلیوسن یا اوایل پلئیستوسن ، آ ین های کوهزایى مهم رخ داد که در نتیجة آن ، گسلها، روراندگیهای ملایم و ارتفاع گرفتن بیشتر البرز پدید آمد (درویش زاده ، 244). بدین سان ، دامنة جنوبى رشته کوه البرز دارای روراندگیهای پرشیبى (به سمت جنوب ) است که آنها را رسوبات آبرفتى پوشانده است . در دامنة شمالى نیز در نتیجة فعالیتهای تکتونیکى ، همین گونه روراندگیها به سمت شمال ایجاد شده است . البته فرونشست دریای خزر نیز با ش تگیها و گسلهای شمال البرز ارتباط مستقیم دارد (همانجا؛ خسروتهرانى ، 20). شکل ناهمواریها در رشته کوه البرز، برخلاف رشته کوه زاگرس ، با ساختار آن انطباق کامل ندارد و ساختار تکتونیکى آن بسیار متنوع و ناهمگون است که از این لحاظ، به تودة قدیمى ایران مرکزی شباهت دارد و از نظر روند شکل گیری - نسبت به زاگرس - بسیار پیچیده تر است (اهلرس ، .(33 بدین سان ، با توجه به اینکه آتشفشانیهای دوران سوم از ویژگیهای البرز و ایران مرکزی است ، مى توان بارزترین ویژگى کوههای البرز را شباهت شگفت انگیز ساختمان و تکتونیک بخشهای بسیاری از کل تودة آن با ایران مرکزی دانست (همو، .(33-34 توفهای سبز آتش فشانى متعلق به ائوسن و معروف به سری سبز (تشکیلات کرج )، نبودن گسترة تشکیلات دگرگونى (متامورفوزها) و بیرون زدگیهای گرانیتى دوران سوم (همانجا) و حضور رسوبات کولابى ایران مرکزی در دامنه های جنوبى البرز از نشانه های این شباهت است (خسرو تهرانى ، 19). البته وجود میکروفسیلهایى چون نومولیتها و آثار فلس ماهیها در توفهای سبز، حاکى از عمق کم حوضة رسوبى در زمانهایى از دورة ائوسن و وجود میکروفسیلهای پلانکتونیک نیز دال بر محیط نیمه عمیق تا عمیق است ، اما به هر تقدیر، همة توفهای سبز رنگ البرز منشأ زیردریایى ندارد و آثار گیاهى در چند محل آن مشاهده شده است (همانجا). شواهدی نیز مبنى بر تمایز البرز با ایران مرکزی وجود دارد که عمدتاً عبارتند از افیولیتها و رسوبات عمیق موجود در ایران مرکزی و قسمت روراندة زاگرس که مى تواند نشانة پوستة اقیانوسى باشد؛ همچنین تحرک بیشتر ایران مرکزی نسبت به البرز در اوا تریاس و اوایل کرتاسه و دگرشیبیهای ناشى از آن (اهلرس ، همانجا). ویژگى دیگر رشته کوه البرز از لحاظ زمین شناختى ، تفاوتهای اساسى ظاهری در لایه بندی رسوبات بعد از کرتاسه در دامنه های جنوبى و دامنه های شمالى آن است (همانجا؛ نیز نک: خسرو تهرانى ، همانجا). در دامنه های جنوبى البرز مرکزی که از ماسه سنگهای پالئوزوئیک ، آ ، کوارتزیت و ومیت تشکیل شده اند، ائوسن دریایى گسترش بیشتری دارد، حال آنکه در دامنه های شمالى اثری از این رسوبات (ائوسن والیگوسن ) دیده نمى شود (اهلرس ، .(34 این امر مبین آن است که در اوایل دوران سوم ابتدا دامنة شمالى البرز با پس روی دریای خزر از آب خارج شده است (خسرو تهرانى ، 20؛ فلاتری ، 27؛ مرگان ، 1/135، 190). از این رو، مى توان نتیجه گرفت که البرز مرکزی در دورة میوسن به عنوان خط تقسیم آب میان ایران مرکزی و زمینهای پست آرال - خزر (آسیای مرکزی ) به شمار مى رفته است (اهلرس ، همانجا). م وط آتش فشانى دماوند (670 ،5متر) از باز ، اندزیت ، تراکیت ، خا ترهای آتش فشانى و توده های لاوا (گدازه ای ) تشکیل شده است و نه تنها بلندترین کوه ایران و خاورمیانه به شمار مى رود، بلکه برخلاف علم کوه (دومین قلة البرز به ارتفاع 840 ،4 متر)، به جدیدترین مرحلة تکاملى تکتونیکى البرز (همو، در دوران چهارم متعلق است که وقوع ز له و چشمه های آب گرم شاهدی بر جدید بودن آن است (کیهان ، 1/40). از لحاظ چینه شناسى و تکتونیک ، رشته کوه البرز به 3 بخش شرقى ، مرکزی و غربى تقسیم مى شود. البرز غربى از رودخانة آستارا تا درة سپیدرود، البرز مرکزی (رشتة اصلى البرز) از درة سپید رود تا درة فیروزکوه و رودخانة تالار، و البرز شرقى از درة فیروزکوه تا رودخانة گرگان و مرز اسان امتداد مى یابد (جعفری ، 1/67). البرز غربى قسمت مهمى از کوههای تالش را دربردارد. این کوهها از گردنة حیران تا غرب شهرستان هشتپر تقریباً به خط مستقیم به سمت جنوب امتداد یافته ، سپس با جهتى جنوب شرقى در جنوب شهرستان رشت به درة سپیدرود مى پیوندد. بلندترین قلة این کوهها آق داغ (303 ،3 متر) است که در 26 کیلومتری جنوب خلخال قرار دارد (همو، 1/70). عریض ترین و مرتفع ترین بخش از این رشته کوه ، البرز مرکزی (اصلى ) است (کیهان ، 1/37) که 330 کم طول و به طور متوسط 85 کم عرض دارد (جعفری ، همانجا). کوههای تنکابن ، کلارستاق و کجور در قسمت شمالى آن واقع است که تا آمل امتداد مى یابد. درة نور که شاخه ای از هراز است ، قسمت شمالى را از بخش میانى جدا مى سازد. مهم ترین مرتفعات این قسمت را کوههای لار با قلة کلون بسته (200 ،4 متر) تشکیل مى دهد (کیهان ، همانجا). قسمت جنوب البرز مرکزی به توچال معروف است که بلندترین قلة آن سرتوچال (870 ،3 متر) خوانده مى شود. البته قلة دماوند - بلندترین قلة ایران - در جنوب شرقى البرز مرکزی (شرق تهران ) قرار دارد (همو، 1/37، 39). گردنه های عمدة رشتة اصلى البرز از غرب به شرق عبارتند از گردنة هزار چم (راه تهران به کجور)، گردنة افجه وش و سفیداب (راه تهران به نور) و گردنة زاده هاشم (راه تهران به آمل ) ( فرهنگ ...، 1/6). در البرز شرقى کوهها کم عرض تر است و از ارتفاع آنها به تدریج کاسته مى شود ( جغرافیای کامل ، 1/13). از کوههای بلند البرز شرقى مى توان از کوه شاهوار (945 ،3 متر)، کوه کشان (813 ،3متر) و کوه ابوالقاسم (610 ،3 متر) نام برد (جعفری ، 1/73- 75). شاه کوه را آ ین قسمت از البرز شرقى مى توان دانست که میان جلگة استراباد و شاهرود واقع است (کیهان ، 1/42؛ کرزن ، و 767 ،3 متر ارتفاع دارد (مفخم ، فرهنگ ، 66). افزون بر این ، رشته کوههای کم ارتفاع و تپه ماهورهای جنوب تهران (آنتى البرز) با سیستم پیچیدة ارتفاعات ایران مرکزی مربوط است . این مرتفعات با چین خوردگى شدیدتری همراه است و علاوه بر دوران سوم ، دو مرحلة چین خوردگى در کرتاسه داشته است که هیچ یک از این دو مرحله مابقى رشتة البرز را تحت تأثیر خود قرار نداده ، هر چند در قسمتهایى از ایران مرکزی قابل تشخیص است . مرتفعات جنوب تهران را مى توان حد جنوبى رشته کوه البرز به شمار آورد (خسروتهرانى ، 24). رشته کوه البرز به سبب ارتفاع بسیار و گستردگى طولى فراوان از غرب به شرق در تعیین شرایط زیست محیطى و آب و هوایى ایران نقش عمده ای دارد. دامنه های شمالى آن به سبب چشم اندازهای طبیعى و ویژگیهای انسانى با نواحى خشک و نیمه خشک مرکز ایران سخت متمایز است ( ایرانیکا، )؛ i/813 بدین سان ، مى توان البرز را حد فاصل دو منطقة آب و هوایى کاملاً متفاوت در نظر گرفت («راهنمای »، :(156 نخست اقلیم خزری که به واسطة نزدیکى به دریا، ارتفاع ناچیز و وجود جریانهای مختلف محلى و فرا منطقه ای ویژگیهایى را پدید آورده است ؛ دیگر اقلیم خشک و کم باران که به سبب استقرار رشته کوه البرز به عنوان سد اصلى در مقابل توده هواهای مرطوب شمالى به صورت منطقه ای با مشخصات آب و هوایى بیشتر نقاط کشور مشخص مى گردد (سعیدی ، 45). دمای هوا با افزایش ارتفاع و نیز تأثی ذیری از توده هواهای باران زا از غرب به شرق و شمال به جنوب کاهش مى پذیرد («راهنمای »، .(157 بر همین اساس ، دامنه های شمالى البرز با پوشش انبوه از گیاهان و درختان ، و دامنه های جنوبى غالباً خشک و بى درخت است . پوشش گیاهى البرز، به ویژه در دامنه های شمالى ، به ارتفاع آن بستگى دارد: در ارتفاع کمتر از هزار متر جنگلهایى با انواع درختان سرو، کاج ، بلوط و همچنین شمشاد و گل ابریشم به چشم مى خورد. از هزار تا 3 هزار متر پوشش وسیع مرتعى و از 3 هزار تا 4 هزار متر برخى بوته های خاردار و انواع سروهای کوتاه دیده مى شود. از ارتفاع 4 هزار متر به بالا سطح کوه اصولاً فاقد پوشش گیاهى است (کیهان ، 1/36). در دامنه های جنوبى البرز پوشش گیاهى کاملاً متفاوت است ؛ در اینجا یا پوشش گیاهى اصولاً وجود ندارد و یا اجتماعات کوچکى از پوشش بوته ای و درختچه ای دیده مى شود. البته تنوع گونه ها در دامنه های جنوبى البرز بسیار زیاد است («راهنمای »، .(194 گونة درختى شاخص در دامنه های جنوبى البرز اُرس است که زمانى به صورت نیمه انبوه وجود داشته ، و سپس از میان رفته است (پولاک ، 371؛ پاپلى ،65). گونه های اصلى دامنه های شمالى عبارتند از بلوط، زبان گنجشک ، افرا، آلش ، شمشاد، اقاقیا، گل ابریشم و نارون (پولاک ، 371؛ نیز نک: «راهنمای »، و همچنین توسکا (توسه )، انجیر، بلندمازو، شاه بلوط، اربه (آمبرو)، راش و اناروحشى (ف ایى ، 50 - 58؛ نیز نک: کرزن ، .(ii/503 چوب شمشاد این جنگلها در آغاز سدة 20م به ا¸ستاراخان و حتى لیو ول (انگلستان ) صادر مى شد (همانجا). بهره برداریهای بى رویه از جنگلهای دامنه های جنوبى و شمالى البرز، در گذشته بیشتر برای تهیة زغال و در حال حاضر پاک سازی جنگل برای کشاورزی ، موجب شده است تا 95% از پوشش درختى دامنه های جنوبى و تا 50% از جنگلهای دامنه های شمالى از میان برود که این روند به ویژه در گیلان و مازندران ادامه دارد (اهلرس ، 119 -117 ؛ نیز نک: سعیدی ، 64 - 65). از جانورانى که در کوههای البرز زندگى مى کنند، مى توان از کل ، بز کوهى ، آهو و سهای بزرگ (کرزن ، )، i/34 قوچ ، گراز (پولاک ، 81، 129)، ن سرخ ، ببر، پلنگ و همچنین پرندگانى مانند انواع عقاب ، قرقاول ( بریتانیکا، ماکرو، )، vi/523 توکا، غازالاق (کیهان ، 3/29) و تیهوی شاهى (مرگان ، 1/83) نام برد. برف موجود در ارتفاعات البرز اهمیتى اساسى در اقتصاد آبى کشور دارد (نک: ه د، 1/72). با توجه به اینکه این مرتفعات تا نیمى از سال پوشیده از برفند، ذخیرة قابل توجهى از آب را در خود جای مى دهند (مرگان ، 1/192؛ کیهان ، 1/124) که به صورت رودهای کوچک متعدد از آن جاری مى شود (همو، 1/88)، تا جایى که نوشته اند، هیچ نقطه ای از جهان به اندازة دامنه های البرز شمالى دارای رودخانه نیست (ر نو، 42). حدود 336 رودخانة بزرگ و کوچک از ساحل جنوبى به دریای خزر فرومى ریزند که غالب آنها از کوههای البرز سرچشمه مى گیرند. فاصلة متوسط این رودخانه ها از یکدیگر حدود 3 کم است (مفخم ، دریا...، 111-112). رودخانه های مازندران همه از البرز سرچشمه مى گیرند و میزان رطوبت ، بارش و منابع آب این استان به این رشته کوه بستگى دارد (کیهان ، 2/283). سپیدرود، با توجه به وسعت حوضة آبگیر آن که در اثر پیوستن دو رودخانة قزل اوزن (از غرب به شرق ) و شاهرود (از شرق به غرب ) تشکیل مى شود، مهم ترین رودخانه ای است که از البرز عبور مى کند (سعیدی ، 57 - 58؛ نیز نک: مفخم ، همان ، 114). آبریز رودهای دامنة جنوبى البرز عمدتاً دشت کویر است («راهنمای »، 90 .(39, این رودها هر چند به سبب شرایط خاص اقلیمى و وسعت کم حوضة آبگیر عمدتاً از رودخانه های فصلى به شمار مى آیند و در بیشتر مواقع سال خشک هستند (سعیدی ، 57؛ نیز نک: تهران ...، 165 )، با اینهمه ، موجب شکل گیری و آبادانى چشم اندازهای جنوب البرز - از جمله شکل گیری ای تهران ، کرج و ری - شده اند (پیرنیا، 3/2217). رودخانه های کرج و جاجرود که آب شهر تهران را تأمین مى کنند، از کوههای البرز سرچشمه مى گیرند (کیهان ، 2/311)؛ علاوه بر این ، پایکوههای جنوبى البرز محل مادرچاه قناتهای بسیاری بوده است که از منابع آب آشامیدنى و آبیاری تهران و حومة آن بوده اند ( بریتانیکا، ماکرو، ؛ viii/433 گدار، .(15 دو شاخة رود هراز - رود نور در شمال دماوند و رودلار در جنوب آن - با امتداد شرقى - غربى حوضة آبگیر مهم البرز مرکزی را پدید مى آورند و بجز حبله رود و رود فیروزکوه ، دیگر رودخانه هایى که به سمت جنوب سرازیر مى شوند، حتى به جلگه های دامنه ای جنوب البرز هم نمى رسند (فلاتری ، 71). در دامنه های رشته کوه البرز انواع آبهای معدنى - گرم و سرد - وجود دارد که برای بسیاری از آنها خواص درمانى قائلند (شایان ، 38)؛ اینگونه چشمه ها در اطراف دماوند به فراوانى یافت مى شوند (فلاتری ، 70) که مهم ترین آنها عبارتند از چشمة اسک (با آبهای قلیایى و دارای بى کربنات و آ و ... که برای درمان سوء هاضمه ، امراض معدی و رماتیسم )، آب لورا (یا آورا همانند اسک و ضمناً دارای آهن و آمونیاک )، آب گرم (دارای بى کربنات دو سود)، آبهای محمدآباد و عمارت در اطراف وانه (دارای منیزیم و مورد استفاده به عنوان مسهل ) و همچنین شمار بسیاری چشمه های گوگردی برای معالجة امراض پوستى (کیهان ، 1/17). ویژگیهای اجتماعى - اقتصادی : دامنه های جنوبى و شمالى رشته کوه البرز نه تنها از لحاظ شرایط محیطى ، بلکه از نظر اجتماعى - اقتصادی نیز دو چشم انداز متفاوت دارند. البته اینگونه تفاوتها بیشتر در قسمتهای میانى این رشته کوه دیده مى شود ( ایرانیکا، ؛ i/813 سعیدی ، 21-22؛ نیز نک: بارتولد، 142). دامنه های شمالى البرز که عمدتاً از شیب تند و پوشش گیاهى متراکم و دائمى برخوردار است ، در نتیجة جریان رودخانه ای و عمل فرسایش به صورت خطوط موازی توسط دره های رودخانه ای بریده شده است که این پدیده مانع شکل گیری فعالیتهای زراعى و ب ایى س تگاهها در این قسمت شده است . در مقابل ، در دامنه های جنوبى ، کوهپایه ها به سبب داشتن شیب کمتر، زمینة لازم را برای فعالیت زراعى و ایجاد س تگاهها فراهم ساخته است (سعیدی ، 22). گذشته از اینکه آبادانى مناطقى از ایران - به ویژه گیلان ومازندران را به وجود همین کوهها و رودخانه های جاری از آن نسبت داده اند (گیرشمن ، 24 ؛ ر نو، 6 -5 )، شکل گیری نواحى تاریخى در دامنه ها و دشتهای میانکوهى این رشته کوه نقش مهمى در رویدادهای تاریخى کشور داشته است . ناحیة قومس - به مرکزیت دامغان - بخشى از دامنه های جنوبى رشتة البرز را در بردارد؛ همچنین است طبرستان در دامنه های شمالى این رشته کوه (لسترنج ، 368-369 ,7 )؛ نواحى گیل و دیلم همراه با نواحى طارم ، طالقان و الموت و نیز ناحیة تالش از همین گونه نواحى به شمار مى آیند (همو، .(172-173 بسیاری از مهم ترین مراکز کهن شهری در ایران در محور پایکوهى البرز شکل گرفته اند که ضمناً یکى از مهم ترین راههای تجاری - ارتباطى باستان نیز در همین محور پدید آمده است . از مهم ترین این ا مى توان قزوین ، ری ، تهران ، دامغان و سمنان را نام برد (فرای ، 12 -11 ؛ گیرشمن ، .(25 قزوین نه تنها از لحاظ تأمین آب به رشته کوه البرز متکى است ، بلکه به سبب برخورداری از موقعیت ممتاز طبیعى به عنوان محل دسترسى به آن سوی کوههای البرز و سواحل خزر، اهمیت ویژه ای داشته است (فرای ، همانجا). ریزابه های دامنه های جنوبى البرز نیز موجب شکل گیری روستا های بسیاری در ارتفاعات شده است («راهنمای »، 39 ؛ فلاتری ، 70-71). پرجمعیت ترین اینگونه نواحى ، درة شاهرود و دو شاخة آن ، یعنى طالقان و الموت است (همو، 71). روستاهای کوهستانى دامنة جنوبى و دره های البرز مرکزی دست کم از هنگام پایتختى تهران محل اقامت تابستانى اهالى تهران بوده است (پولاک ، 61، 78؛ نیز نک: «راهنمای »، همانجا؛ کرزن ، .(i/342 رشته کوه البرز گروههایى قومى - فرهنگى گوناگونى را در خود جای داده است ، تا جایى که نوشته اند، «12 هزار شهر و ولایت و قصبه و روستا در جوانب آن آباد و 300 طایفه به مذاهب مختلفه » در اطراف آن زندگى مى د (حکیم ، 40)، با اینهمه ، این رشته کوه در ای قسمتها مرز تمایز گروههای قومى - فرهنگى به شمار مى رود (مرگان ، 1/94). در دامنه های جنوبى البرز حدود 20 گروه عشایری زندگى
با
تحقیق و بررسی در مورد رشته کوه