صراحی

به نقل از خبرگزاریها در مورد صراحی : شما درد داری و من درد و آنها و ما و همه ساده ها بی نشان ها
کدامین رفاقت؟ کدامین سلامت؟ که بیزارم از تق تق استکان ها

کجا گریه کردی که دنیا به عشقت سیاهیِ شب را به یکباره نوشید؟
چرا گریه کردی که شب گستراند حریم خودش را به جان جهان ها؟

من از عمق شهرم از آن کوچه های عجیب و شگرف و بد و دود اندود
شما از کجایی ؟ شما پس چرای. معنی خواب صراحي /* /*]]>*/ در سر زمین رویاها آمده: خواب یک تنگ : شما دوستانتان را نمی شناسید . شما ازتنگ می نوشید : نوشیدن برای شما موجب دردسر و گرفتاری می شوید . یک تنگ پراز آب : بزودی ثروتمند خواهید شد . یک تنگ را می شکنید : ضرر و ش ت دیگران محتوی یک تنگ را می نوشند : مراقب پرگوئیهای مردم باشید .       برای تعبیر خواب جامع روی این متن کلی. چهار خطی:

از گردش چرخ واژگون می گریموز جور زمانه بین که چون می گریمبا قد خمیده، چون صراحي شب و روزدر قهقهه ام، ولیک خون می گریم.
خان احمد گیلانیدرگذشته 1004 ق.●جوش خوردن بعضی وقایع تاریخی با تاریخ رباعی فارسی، حکایات جالبی پدید آورده است. رباعی بالا نیز در تاریخ رباعی، چنین وضعیتی دارد. خان احمد کارکیای گیلانی، حکومت گیلان و . معنی خواب بلبله اب راه ی م ب ن ع ب دال ل ه ک رم ان ی گوید: بلبله در خواب کنیزک است. محمد ابن سیرین بصری گوید: زن او بود. اگر دید بلبله ید یا ی به وی داد، دلیل که کنیزک د یا زن خواهد. اگر بیند از آن بلبله آب همی خورد، دلیل که با زن مجامعت کند. اگر بیند آن بلبله بش ت، دلیل که زن یا کنیزک وی بمیرد. حکایت: ابوخلده گوید: پیش محمد بن سیرین بودم، مرد. مرا هزار امید است و هر هزار تویی شروع شادی و پایان انتظار تویی بهارها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت چه بود غیر خزان ها اگر بهار تویی دلم ز هرچه به غیر از تو بود خالی ماند در این سرا تو بمان ای که ماندگار تویی شهاب زودگذر لحظه های بوالهوسی است ستاره ای که بخندد به شام تار تویی مرا هزار امید است و هر هزار تویی جهانیان همه گر تشنگان خون من ان. مرا هزار امید است و هر هزار تویی شروع شادی و پایان انتظار تویی بهارها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت چه بود غیر خزان ها اگر بهار تویی دلم ز هرچه به غیر از تو بود خالی ماند در این سرا تو بمان ای که ماندگار تویی شهاب زودگذر لحظه های بوالهوسی است ستاره ای که بخندد به شام تار تویی جهانیان همه گر تشنگان خون من اند چه باک زان همه دشمن چو دوست دار.
زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

پیرهن چاک و غزل خوان و صراحي در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست

سر فرا گوش من آورد به آواز حزین

گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست

عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند

کافر عشق بود گر نشود باده پرست

برو ای ز. مرا هزار امید است و هر هزار تویی


شروع شادی و پایان انتظار تویی

بهارها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت

چه بود غیر خزانها اگر بهار تویی

دلم ز هرچه به غیر از تو بود خالی ماند

در این سرا تو بمان ! ای که ماندگار تویی

شهاب زود گذر لحظه های بوالهوسی است

ستاره ای که بخندد به شام تار تویی

جهانیا. رهی معیری : رخم چو لاله ز خوناب دیده رنگین است نشان قافله سالار عاشقان این است مبین به چشم حقارت به خون دیده ما که آبروی صراحي به اشک خونین است ز آشنایی ما عمر ها گذشت و هنوز به دیده منت آن جلوه نخستین است نداد بوسه و این با که می توان گفتن؟ که تلخکامی ما ز آن دهان شیرین است به روشنان چه بری شکوه از سیاهی بخت که اختر فلکی نیز چون تو مسکی. "آهوی وصال" هله ای دوست که دیوانه به کاشان آمد ، جام در دست و صراحي و پریشان آمد.. امشبی روز مشو کان شب یلدا گیسو، چهره افروخته تابان و درخشان آمد.. عشق خندید و نظر کرد بر آن جام بلا، عشوه بر مست بلاجویی که مهمان آمد.. دلِ عاشق چه ها گفت و چه با عشق سرود، مطلع شعر و غزل،معنیِ دیوان آمد.. غزل آن به که چون نغمه ی آهوی وصال، به ترنم شد و باراند . دل از من برد و روی از من نهان کرد خدا را با که این بازی توان کرد شب تنهاییم در قصد جان بود خیالش لطف های بی کران کرد چرا چون لاله خونین دل نباشم که با ما نرگس او سرگران کرد که را گویم که با این درد جان سوز طبیبم قصد جان ناتوان کرد بدان سان سوخت چون شمعم که بر من صراحي گریه و بربط فغان کرد صبا گر چاره داری وقت وقت است که درد اشتیاقم قصد جا. - به آب روشن می عارفی طهارت کرد
- و رفته رفته به این کار زشت عادت کرد!
- برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر
لیلی آمد دم در،گفت:بیا برق آمد!
- آمد از به مجلس عرقش پاک کنید
تا نگویند حریفان که چرا خیس آمد!
- سالها دل طلب جام جم از ما میکرد!
بی خبر بود که ما مشترک کیهانیم
- مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش
گفت:دنیاشده از مشکل پر. یک نفر مانده از این قوم که بر میگردد

مصرع ناقص من کاش که کامل می شد شعر در وصف تو از سوی تو نازل می شد
شعر در شأن تو شرمنده به همراهم نیست واژه در دست من آنگونه که می خواهم نیست
من که حیران تو حیران توام می دانم نه فقط من که در این دایره سرگردانم
همه ی عالم و آدم به تو می شد شک ندارم که خدا هم به تو می شد
کعبه از راز جهان را. حالیا مصلحت وقت در آن می بینم که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم جز صراحي و کتابم نبود یار و ندیم تا حریفان دغا را به جهان کم بینم سر به از خلق برآرم چون سرو گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم بس که در قه آلوده زدم لاف صلاح شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم تنگ من و بار غم او هیهات م. تو سلامی به نگاهی به من انداز و برو تو دعایی به خفایی به برم خوان و برو تو دمت چون دم عیسی مرده را زنده کند تو ی به صراحي همچو باران و برو تو برو کز دلِ من آه نیاید هرگز تو که از سنگِ سرد آگاهی نادیده برو تو لبانت لعلِ یاقوت یا خونِ من است تو بده بوسه ای از سرِ احسان و برو تو برو تا غمِ من مانع راهت نشود تو بخوان فاتحه ای بر درِ اسرار و برو نگاه کن که غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سایه سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود
نگاه کن
تمام هستیم اب می شود
شراره ایی مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام میکشد
نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود
تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطرها و نورها
نشانده ایی مرا کنون به زورقی
ز عاجها ز ابرها بلورها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعرها و شورها
به راه پر ستاره می کشانیم
فراتر از ستاره می نشانیم
نگاه کن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل
ستاره چین برکه های شب شدم
چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفه های آسمان
کنون به گوش من دوباره می رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کن که من کجا رسیده ام
به ک شان به بیکران به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوجها
مرا بشوی با موجها
مرا بپیچ در حریر بوسه ات
مرا بخواه در شبان دی ا
مرا دگر رها مکن
مرا از این ستاره ها جدا مکن
نگاه کن که موم شب به راه ما
چگونه قطره قطره آب می شود
صراحي سیاه دیدگان من
به لای لای گرم تو
لبالب از خواب می شود
به روی گاهواره های شعر من
نگاه کن
تو می دمی و آفتاب می شود... * فروغ فرخزاد دکلمه غزل در این زمانه با صدای نسرین محمدی    در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است                    صراحي می ناب و سفینه غزل است  جریده رو که گذرگاه عافیت تنگ است                         پیاله گیر که عمر عزیز بی بدل ا. معنی خواب پیاله صادق علیه السلام می فرمایند: پیاله در خواب بر دو وجه است. اول: کنیزک. دوم: خادم. متن از سایت تعبیر خواب جامع محمد ابن سیرین بصری گوید: پیاله در خواب کنیزک است، که با وی ع و طرب کند. اگر بیند از پیاله آب یا گلاب می خورد، دلیل که با کنیزکی به حلال جمع شود و از وی فرزند مصلح بیاورد. اگر بیند که آن گلاب یا. دکلمه غزل اگر چه باده با صدای نسرین محمدی   اگرچه باده فرح بخش و باد گل بیز است                به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است  صراحيی و حریفی گرت به چنگ افتد                   به عقل نوش که ایام فتنه انگیز است  در آستین مرقع پیاله . یادداشت یک شنبه,11,آبان,1393حافظ - غزل شماره ۳۵۵حالیا مصلحت وقت در آن می بینم
که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم
جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم
یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم
جز صراحي و کتابم نبود یار و ندیم
تا حریفان دغا را به جهان کم بینم
سر به از خلق برآرم چون سرو
گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم
بس که در قه آلوده ز. در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است
صراحي می ناب و سفینه غزل است

جریده رو که گذرگاه عافیت تنگ است
پیاله گیر که عمر عزیز بی بدل است

نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس
مل علما هم ز علم بی عمل است

به چشم عقل در این رهگذار پرآشوب
جهان و کار جهان بی ثبات و بی محل است

بگیر طره مه چهره ای و قصه مخوان
که سعد. دکلمه غزل ساقی بیار باده با صدای نسرین محمدی   ساقی بیار باده که ماه صیام رفت                     درده قدح که موسم و نام رفت  وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم                      عمری که بی حضور صراحي و جام رفت  مستم کن آنچنا. دکلمه غزل ساقی بیار باده با صدای نسرین محمدی   ساقی بیار باده که ماه صیام رفت                     درده قدح که موسم و نام رفت  وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم                      عمری که بی حضور صراحي و جام رفت  مستم کن آنچنا. سکانس اول:
خندان‌لب و شادان‌دل و مست و پیرهن‌چاک و غزلخوان و صراحي در دست از سرکار می‌رفتم خونه که دیدم شیشه ماشینم پودر شده و پانل ضبط هم به سرقت رفته! خوشی مهمونی شب قبل از سرم رفت! سکانس دوم:
به اصرار مدیرم، تلگرامم رو دوباره نصب . تمرین خوبی بود. یاد گرفتم می‌شه بدون اون هم زندگی کرد و تفریحات دیگه‌ای خلق کرد و ج. حالیا مصلحت وقت در آن می بینم که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم جز صراحي و کتابم نبود یار و ندیم تا حریفان دغا را به جهان کم بینم سر به از خلق برآرم چون سرو گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم بس که در قه آلوده زدم لاف صلاح شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم تنگ من و بار غم او هیهات مرد این بار گران نیست دل مسکینم من اگر رند اباتم و گر زاهد شهر این متاعم که همی بینی و کمتر زینم بنده آصف عهدم دلم از راه مبر که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم بر دلم گرد ستم هاست خدایا مپسند که مکدر شود آیینه مهرآیینم شاعر: حافظ
مصرع ناقص من کاش که کامل می شد
شعر در وصف تو از سوی تو نازل می شد

شعر در شأن تو شرمنده به همراهم نیست
واژه در دست من آن گونه که می خواهم نیست

من که حیران تو حیران توام می دانم
نه فقط من که در این دایره سرگردانم

همه ی عالم و آدم به تو می شد
شک ندارم که خدا هم به تو می شد

کعبه از راز جهان راز خدا آگاه . دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی گیرد
ز هر در می دهم پندش ولیکن در نمی گیرد خدا را ای نصیحتگو حدیث ساغر و می گو
که نقشی در خیال ما از این خوشتر نمی گیرد بیا ای ساقی گلرخ بیاور باده رنگین
که فکری در درون ما از این بهتر نمی گیرد صراحي می کشم پنهان و مردم دفتر انگارند
عجب گر آتش این زرق در دفتر نمی گیرد من این دلق مرقع را بخواهم سوخت.
نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایه سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود
نگاه کن
تمام هستیم اب می شود
شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام میکشد
نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود
تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطر ها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها ز ابرها، بلورها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شورها
به راه پر ستاره می کشانی ام
فراتر از ستاره می نشانی ام
نگاه کن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل
ستاره چین برکه های شب شدم
چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفه های آسمان
کنون به گوش من دوباره می رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کن که من کجا رسیده ام
به ک شان به بیکران به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوجها
مرا بشوی با موجها
مرا بپیچ در حریر بوسه ات
مرا بخواه در شبان دیر پا
مرا دگر رها مکن
مرا از این ستاره ها جدا مکن
نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب میشود
صراحي سیاه دیدگان من
به لای لای گرم تو
لبالب از خواب می شود
به روی گاهواره های شعر من
نگاه کن
تو میدمی و آفتاب می شود ‏آفتاب می شود...تولدی دیگر ********************* نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم اب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام میکشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطر ها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها ز ابرها، بلورها مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعر ها و شورها به راه پر ستاره می کشانی ام فراتر از ستاره می نشانی ام نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های آسمان کنون به گوش من دوباره می رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان نگاه کن که من کجا رسیده ام به ک شان به بیکران به جاودان کنون که آمدیم تا به اوجها مرا بشوی با موجها مرا بپیچ در حریر بوسه ات مرا بخواه در شبان دیر پا مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره ها جدا مکن نگاه کن که موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب میشود <font style=صراحي سیاه دیدگان من به لای لای گرم تو لبالب از خواب می شود به روی گاهواره های شعر من نگاه کن تو میدمی و آفتاب می شود‏" width="225" height="225" />
روانش شاد باد بانو فروغ فرخزاد مرا هزار امید است و هر هزار تویی شروع شادی و پایان انتظار تویی بهارها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت چه بود غیر خزانها اگر بهار تویی دلم ز هرچه به غیر از تو بود خالی ماند در این سرا تو بمان ! ای که ماندگار تویی شهاب زود گذر لحظه های بوالهوسی است ستاره ای که بخندد به شام تار تویی جهانیان همه گر تشنگان خون منند چه باک زان همه دشمن، چو دوستدار تویی دلم صراحي لبریز آرزومندی است مرا هزار امید است و هر هزار تویی شادروان " دیدار با کتاب"

"دیدار از نمایشگاه" ساعت 5 تا 6نشر شالان :شبستان ،راهرو 19 غرفه 27
چهارشنبه :6 تا 8سرای اهل قلم :سرای استقبال از : شه گران و فرهیختگان
جز صراحي و کتابم نبود یار و ندیمتا حریفان دغا را به جهان کم بینم "حافظ"


"طراوت جان است کتاب"

"یک روز خوب در نمایشگاه"







"یک روز دیگر مهمان سرای اهل قلم"

"فرهیخته تویی ای نازنین"

http://pic.p o-aks.com/p o/nature/season/autumn/large/%d9%be%d8%a7%db%8c%db%8c%d8%b2-%d8%a8%d8%b1%da%af%20%d8%b1%db%8c%d8%b2%d8%a7%d9%86.jpg بهار عمر من از عشق دوست پاییز است هوای زندگیم ســاده و غم انگیز است دوباره عشق دلم را گرفت می دانم که هر چه هست ز رویای زرد پاییز است به برگ ریز درختان و بارش باران دلم پر است و ز چشمانم اشک لبریز است خوش است روز و شبم در هوای دیدن یار ولی امان که جهان سخت فتنه انگیز است چه دلپذیر سروده است خواجه ی شیراز
"که همچو چشم صراحي زمانه خون ریز است" به ناله های جهان سوز صالح عیب مگیر که این همه ز غم عشق دوست ناچیز است بسم رب الحسین علیه السلام اللهم لک الحمد حمد الشاکرین لک علی مصابهم الحمدلله علی عظیم رزیتی اللهم الرزقنی شفاعه الحسین(ع) یوسف، ای گمشده در بی سر وسامانی ها! این غزل خوانی ها، معرکه گردانی ها سر بازار شلوغ است، تو تنها م همه جمع اند، چه شهری، چه بیابانی ها چیزی از سوره­ی یوسف به عزیزی نرسید بس که در حق تو د مسلمانی ها همه در دست ،ترنجی و از این می رنجی که به نام تو گرفتند چه میهمانی ها "پیرهن چاک وغزل خوان و صراحي در دست" خوش به حال تو ونیمه شب زندانی ها خواب دیدم که زلیخایم وعاشق شده ام ای که تعبیر تو پایان پریشانی ها عشق را عاقبت کار پشیمانی نیست این چه عشقی است که آورده پشیمانی ها؟ این چه شمعی است که عالم همه پروانه­ی اوست؟ این چه پروانه که کرده است پر افشانی ها؟ یوسف گمشده! دنباله این قصه کجاست؟ بشنو از نی که غریب اند نیستانی ها گـ ُ. ـنـ ه کـار: بوی پیراهن خونین ی می آید این خبر را برسانید به کنعانی ها سلام عاشقای ارباب خدا رو شکر دوباره زنده ایم تا درک کنیم محرم ارباب رو دوباره شبهای عاشقی دوباره روضه های غربت مولامون خدایا امسال شب حضرت علی اصغر ع هوامو داشته باش هر وقت گلوی نازک پسر پنج ماهم رو میبینم دلم میخواد جونم رو بگیری کاش شب شش ماهه جونم رو بگیری.... دعام کنید بچه ها یا علی مدد http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/18782829129571089250.png اول از همه کی روش از قلبم بیرون رفت حالا هم نوبت غفوره. دیگه فقط طرفدارشم. نمی خوامش... بره با هر کی دلش می خواد ازدواج کنه سرنوشت من با ایران نیست فکر نکنم هرگز هم بوده باشه چند لحظه انگار عقل از سرم پریده بود و تو مه و وهم بودم. چیزی به نام مرد یا شوهر ایرانی برای من نیست. همان بهتر که من سرم به کتاب و می باشه و به این چیزا فکر نکنم نمی خو. معرفی های کوتاه راه یافته به ششمین جشنواره ملی و نیایش به روایت دوربین
39 کوتاه به بخش مسابقه ششمین جشنواره ملی و نیایش به روایت دوربین راه یافت.

به گزارش روابط عمومی انجمن سینمای جوانان ایران: از بین 273 کوتاه ارسال شده به دبیرخانه ششمین جشنواره ملی و نیایش به روایت دوربین 39 کوتاه در بخش های داستانی، مستند، پویانمایی، تج. نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایهء سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم اب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می بردمرا به دام می کشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطرها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها، ز ابرها، بلورها مرا ببر ام. امشب میهمان سفره افطار (خواهرم) در جمع خانواده بودم و در چنین وقتهایی که چنین فرصتی نصیبم می شود از ته دل شادم. گویی افطار به "می" . البته بواسطه پرواز آ شب ام، کمی استرس در چشمانم تبلور داشت که اگر بدجنس روزگار آنجا بود، تنها او بخوبی متوجه می شد که چه ام هست! وقتی پرواز نشست و ساعت 2 نیمه شب به خانه رسیدم، صدای گوشی ام بلند شد. خواهر زاده عزیزم بود که جویای احوال شده بود.. خیلی از شبها، در همان انتهای شب، اوست که همراهی می کند و با پیامکی سراغ می گیرد و گاه درد دلی با .. ب او انگاری متوجه چیزی در من شده بود. اس داد که جون! ب چیزی شده بود؟ و من با استعدای که دارم و این چند ساله خوب رشد و بالنده شده، خوب پیچوندمش! گفتم: کمی استرس پیش از سفر بود. همین! فقط همین!... آری... فقط همین حالیا مصلحت وقت در آن می بینم که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم جز صراحي و کتابم نبود یار و ندیم تا حریفان دغا را به جهان کم بینم تنگ من و بار غم او هیهات مرد این بار گران نیست دل مسکینم
نگاه کنکه غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شودچگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود
نگاه کنتمام هستی ام اب می شودشراره ای مرا به کام می کشدمرا به اوج می بردمرا به دام می کشدنگاه کنتمام آسمان من پر از شهاب می شود
تو آمدی ز دورها و دورهاز سرزمین عطرها و نورهانشانده ای مرا کنون به زورقیز عاجها،ز ابرها، بلورهامرا ببر امید دلنواز منببر به شهر شعر ها و شورهابه راه پر ستاره می کشانی امفراتر از ستاره  می نشانی ام
نگاه کنمن از ستاره سوختملبالب از ستارگان شب شدمچو ماهیان سرخ رنگ ساده دلستاره چین برکه های شب شدمچه دور بود پیش از این زمین مابه این کبود غرفه های آسمانکنون به گوش من دوباره  می رسدصدای تو، صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کنکه من کجا رسیده امبه ک شان، به بیکران، به جاودانکنون که آمدیم تا به اوجهامرا بشوی با موجهامرا بپیچ در حریر بوسه اتمرا بخواه در شبان دیر پامرا دگر رها مکنمرا از این ستاره ها جدا مکن
نگاه کنکه موم شب به راه ماچگونه قطره قطره آب می شود صراحي سیاه دیدگان منبه لالای گرم تولبالب از خواب می شودبه روی گاهواره های شعر من
نگاه کنتو می دمیو آ فتاب می شود...
"فروغ فرخزاد"
پ.ن:  ع را نوروز ۸۷ در روستای پدری گرفتم. شعری برای هشتم
مرحوم محمدرضا براتی شعر ذیل را در 14 سالگی و به صورت جوششی سروده اند. و آنگونه که خود مستقیما برای اینجانب تعریف کرده اند همینکه نگاهشان به گنبد طلایی حرم افتاد این ات بر زبانشان جاری شد. علو مضامین و جوهر بلند شعر حکایت از عنایتی بودن شعر مزبور دارند: دل ناگهان به دشت جنون خانه می کند تا یاد آن دو نرگس فتانه می کند آت. بنگر این شوخی (2) می، کدام می؟ «می» به نظر برخی از حافظ پژوهان، نماد « » در غزلیات حافظ است؛ بدین ترتیب بستن میخانه یعنی سلب ، و گشودن در ِ میکده ها یعنی طلب بازگشت : بوَد آیا که درِ میکده ها بگشایند گره از کار فروبسته ی ما بگشایند؟!... در میخانه ببستند خدایا مپسند که درِ خانه ی تزویر و ریا بگشایند! به نظر بعضی دیگر می یعنی می! و جای هیچ تأ.



 
109221.jpg (650×432)
 
نگاه کن
  که غم درون دیده ام 
 چگونه قطره قطره آب می شود 
 چگونه سایه سیاه سرکشم 
 اسیر دست آفتاب می شود 
 
 نگاه کن 
 تمام هستیم اب می شود 
 شراره ای مرا به کام می کشد 
 مرا به اوج می برد 
 مرا به دام میکشد 
  نگاه کن 
 تمام آسمان من 
 پر از شهاب می شود 

 تو آمدی ز دورها و دورها 
  ز سرزمین عطر ها و نورها 
 نشانده ای مرا کنون به زورقی 
  ز عاجها ز ابرها بلورها 

 مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شورها 
به راه پر ستاره ه می کشانی ام 
فراتر از ستاره می نشانی ام 

نگاه کن 
من از ستاره سوختم 
لبالب از ستارگان تب شدم 

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل 
ستاره چین برکه های شب شدم 

 چه دور بود پیش از این زمین ما 
 به این کبود غرفه های آسمان 
 کنون به گوش من دوباره می رسد 
 صدای تو 
  صدای بال برفی فرشتگان 
 نگاه کن که من کجا رسیده ام 
 به ک شان به بیکران به جاودان 
 کنون که آمدیم تا به اوجها 

 مرا بشوی با موجها 
 مرا بپیچ در حریر بوسه ات 

 مرا بخواه در شبان دیر پا 
 مرا دگر رها مکن
 مرا از این ستاره ها جدا مکن 

 نگاه کن که موم شب براه ما 
 چگونه قطره قطره آب میشود 
 صراحي سیاه دیدگان من 
 به لالای گرم تو 

 لبالب از خواب می شود 
 به روی گاهواره های شعر من 
 نگاه کن 
 تو میدمی و آفتاب می شود.
"فروغ فرخزاد"




معنی خواب آبخوری در سر زمین رویاها آمده: خواب یک تنگ : شما دوستانتان را نمی شناسید . شما ازتنگ می نوشید : نوشیدن برای شما موجب دردسر و گرفتاری می شوید . یک تنگ پراز آب : بزودی ثروتمند خواهید شد . یک تنگ را می شکنید : ضرر و ش ت دیگران محتوی یک تنگ را می نوشند : مراقب پرگوئیهای مردم باشید . برای تعبیر خواب جامع روی این متن کلیک کنید متن بالا ت. نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایهء سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم اب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام می کشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطرها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها، ز ابرها، بلورها مرا ببر ام. مصرع ناقص من کاش که کامل می شد
شعر در وصف تو از سوی تو نازل می شد شعر در شأن تو شرمنده به همراهم نیست
واژه در دست من آنگونه که می خواهم نیست من که حیران تو حیران توام می دانم
نه فقط من که در این دایره سرگردانم همه ی عالم و آدم به تو می شد
شک ندارم که خدا هم به تو می شد کعبه از راز جهان راز خدا آگاه است
راز ایجاز خدا نقطه ی بسم. می خوردن و شاد بودن آیین منست فارغ بودن ز کفر و دین؛ دین منست گفتم به عروس دهر ک ن تو چیست گفتــا دل خـرم تـو ک ن مـن است *** امشب می جام یـک منی خواهم کرد خود را به دو جام می غنی خواهم کرد اول سه طلاق عقل و دین خواهم کرد پس دختر رز را به زنـی خواهم کرد *** چندان بخورم کاین بوی آید ز تراب چون روم زیر تراب گر بر سر خـاک من رسد مخموری از بوی من ش. امشبی را شه دین در حرمش مهمان است... چه ی سروده است؟ شاید کمتر ی بداند شعر امشبی را شه دین در حرمش مهمان است...که سالیان است شب عاشورا در هیئات میخوانیم از پدر آیه الله العظمی بهجت یعنی مرحوم کربلایی محمود بهجت ،که در اینجا شعر را به صورت کامل قرار داده ایم.
شب وصل است و تبِ دلبری جانان است ساغر وصل لبالب به لب مستان است در نظر بازیشان اهل نظر حیران است گوئیا مشعله از بامِ فلک ریزان است چشم جادوی سحر زین شب و تب گریان است امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ظهر فردا بدنش زیر سم اسبان است مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع «یارب این بوی خوش از روضة جان می آید؟ یا نسیمی است کزان سوی جهان می آید؟» «یارب این نور صفات از چه مکان می آید؟» «عجب این قهقهه از حورِ جنان می آید!» یارب این آبِ حیات از چه دلی جوشان است؟ امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ظهر فردا بدنش زیر سم اسبان است مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع «چه سَماع است که جان کنان» می آید؟ «چه صفیر است که دل بال ن می آید؟» چه پیامی است؟ چرا موج گمان می آید؟ چه شکار است؟ چرا بانگ کمان می آید؟ چه فضائی است؟ چرا تیر قضا پران است؟ امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ظهر فردا بدنش زیر سم اسبان است مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع گوش تا گوش، همه کرّ و فرِ دشمنِ پست شاه بنشسته، بر او حلقة یاران الست «پیرهن چاک و غزلخوان و صراحي در دست» چار تکبیر زده ی ره بر هر چه که هست خیمه در خیمه صدای سخن قرآن است امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ظهر فردا بدنش زیر سم اسبان است مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع وَه از آن آیتِ رازی که در آن محفل بود «مفتی عقل در این مسئله لایعقل بود» «عشق می گفت به شرح آنچه بر او مشکل بود» «خم می بود که خون در دل و پا در گل بود» ساغر سرخ شهادت به کف مستان است امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ظهر فردا بدنش زیر سم اسبان است مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع
نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایهء سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم اب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام می کشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطرها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها، ز ابرها، بلورها مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعرها و شورها به راه پرستاره می کشانی ام فراتر از ستاره می نشانی ام نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های آسمان کنون به گوش من دوباره می رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان نگاه کن که من کجا رسیده ام به ک شان، به بیکران، به جاودان کنون که آمدیم تا به اوجها مرا بشوی با موجها مرا بپیچ در حریر بوسه ات مرا بخواه در شبان دی ا مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره ها جدا مکن نگاه کن که موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب می شود صراحي دیدگان من به لای لای گرم تو لبالب از خواب می شود نگاه کن تو میدمی و آفتاب می شود فروغ فرخزاد @#@@@@@@@@@@@###@#@@@@# که گفت مستی دوا سازد خُمارِ درد عشق تو که در مردان نمی بینم یکی را مردِ عشق نو صراحي میدهند ما را در این میخانه ی گمنام که باز گویم به مستی من حدیثِ و درد عشق تو طمع در قصه ی ما کرد شبی پیر مغان دیر که شاید روزنی یابد به باغِ فردِ عشق تو اگر صد حیله انگیزند نظربازان شاهد باز دلم جز تو نمی جوید که هست پا بندِ عشق تو ملامت ها کشیدم من ز عقل خود به هشیاری که گوید بی سر و پایی نباشد حدِ عشق تو مرا این بی سر و پائی ز درد عشق تو آمد وگرنه آن که خودبینست نبازد نردِ عشقِ تو غریبانه کنم ناله یتیمانه بریزم اشک اگر گوئی شباهنگ هم نباشد مردِ عشقِ تو به تیغ و نیزه ی دور باش* اگر صد بار زنندم زخم ندارد این دلم نیّت که گوید طردِ عشقت را * نیزه دورباش = نیزه ای بوده در دست نگهبان که در قدیم وقتی شاه یا ملکه ای در شهر گردش میکرده با اون نیزه اجازه نمیدانند مردم به ملکه نزدیک شوند متاسفانه مرورگر شما، ق لت پخش فایل های صوتی تصویری را در قالب 5 دارا نمی باشد.
توصیه ما به شما استفاده از مروگرهای رایج و بروزرسانی آن به آ ین نسخه می باشد
با این حال ممکن است مرورگرتان توسط پلاگین خود قابلیت پخش این فایل را برای تان فراهم آورد.
دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی گیرد
ز هر در می دهم پندش ولیکن در نمی گیرد
خدا را ای نصیحتگو حدیث ساغر و می گو
پیرهن چاک و غزل خوان و صراحي در دست
جبرئیل آمده آشفته و خندان لب و مست
خبر از آیه "اکملت لکم" آورده
مستی از ناب ترین باده خم آورده
و زمین از عطش هر قدمش می سوزد
مکه امید به انفاس علی می دوزد
آمده مرهم تنهایی انسان باشد
بهترین واحد سنجیدن ایمان باشد
کعبه را با نفس آب حیاتش داده
"دوش وقت سحر از غصه نجاتش داده"
دو لب کعبه به توصیف علی باز شده
حافظ از عشق علی خواجه شیراز شده
کعبه اسرار علی را که در آغوش کشید
بعد از آن روی سرش چادر و س وش کشید
خوب دانسته در این شهر چه ها می گذرد
هر که از کوچه معشوقه ما می گذرد...
*
نیمه شب سوره والشمس به راه افتاده
ماه زانو زده پیش تو به چاه افتاده
حجرالسود چشمان تو خورشید شده
کفر در مکتب تعلیم تو توحید شده
مستی از گوشه چشم تو به بسطام رسید
انَّ فی عینُکَ عرفان به سرانجام رسید
تو نبودی به خدا صبر خدا سر می رفت
پیش از واقعه خلقت سوی م می رفت
آرزوهای زمین با تو محقق شده است
با اشارات تو حلاج اناالحق شده است
و خدا خواست که تفسیر تبسم باشی
آ ین سوره قرآن شده_مردم_ باشی
زندگی زخم بزرگی است که بر شانه توست
آسمان بار گرانی است که دیوانه توست
پیش تو نور به جز خامشی مطلق نیست
بی تو حتی به خدا! سوره قرآن حق نیست
"زهق الباطل و جاءالحق" دین یعنی تو
وارث بر حق دین روی زمین یعنی تو...
آمدی مرهم تنهایی انسان باشی
بهترین واحد سنجیدن ایمان باشی

حبیب حاجی پور

از تمام دوستام خواهش میکنم وقتی وارد وبلاگم میشن" منو اقا خطاب نکنن"هر کاری از دستم بر بیاد درخواست کنید بروی چشمم براتون انجام خواهم داد اما ازم تشکر نکنید..اگه شخصیت و حیثیتی دارم بذار درونم باشه و باهاش زندگی کنم"تا به امروز تشنه افرین گفتن ی نبودم و نیستم.همانطوری که بارها عرض بازم میگم: من ی نیستم که دیگران میگن" من همونی هستم ک.